عذاب را بر مىدارد . از جمله آياتى كه مىتوان از آن ، زمان وقوع شفاعت را دريافت ، اين آيات واقع در سورهء مدّثّر است : و كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ * إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ * فِي جَنَّاتٍ يَتَساءَلُونَ * عَنِ الْمُجْرِمِينَ * ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ « 1 » . « هر نفسى در گرو اعمالى است كه كسب كرده است ، مگر اصحاب يمين كه آنان در بهشت‌هائى استقرار دارند ، و با مجرمان گفتگو دارند ، كه چه چيز شما را در دوزخ وارد كرده و در آنجا مجتمع نمود ؟ ! » بحث ما دربارهء اين آيات گذشت كه آنها مىگويند : چون چنين و چنان بوديم ، و چنين و چنان كرديم ، شفاعت شفيعان دربارهء ما ثمرى نبخشيد ؛ فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ . شفاعت در قيامت است نه در برزخ و اين آيات دلالت داشت كه اوصاف كسانى كه مورد شفاعت قرار مىگيرند چيست ؟ و اوصاف كسانى كه از شفاعت محرومند كدام است ؟ و اينك مىگوئيم : علاوه بر دلالت بر اصل شفاعت ، دلالت دارند بر اينكه شفاعت شافعان ، در رهائى از گرو و رهن نفوس و اقامت و خلود در زندان دوزخ فائده مىبخشد ، و امّا سائر اهوال روز رستاخيز و مشكلات و سختىها و اهوال برزخ همه به جاى خود باقى بوده و دليلى بر وقوع شفاعت در آنها نداريم . و ممكن است بگوئيم از اين آيات استفاده مىشود كه شفاعت

--> ( 1 ) آيات 38 تا 42 ، از سورهء 74 : المدّثّر